"Inne okręty" R.Pawlak


Amerykę odkrył Kolumb. Majów podbili Aztekowie. Azteków Cortes. Inków zaś Pizarro. Choć nie, przepraszam.  XVI wiek, Saran, stu europejczyków przeciwko wielotysięcznej indiańskiej armii. To jedno potknięcie, przewrócenie konia Pizarra. Klęska. Kilka lat później Indianie szykują się do wojny. Hiszpanie również. Miedzy tym kapitan Pedro de Manjarres i Aspary – Indianka dziwnie obeznana z językiem, nawiązująca kontakty z cudzoziemcami, jak jakiś… szpieg. W tle gubernator de Andagoya, ojciec San Lucar, generał Leszczyński. Łączy ich jedno: przygoda.

Główne postacie plus te epizodyczne i akcja nam się nawiązuje, powoli nabiera tępa, przyśpiesza… W końcu nie zauważamy nic poza dżunglą, kolejnymi planami gubernatora, indiańskimi wierzeniami… po prostu wsiąkamy. Choć  jakby spojrzeć na to ze strony technicznej, nie mamy szans. Jesteśmy skazani na znudzenie i myśli „Co? Znowu to samo?!”. Pan Romuald nie pokazuje nam nic nowego. Walka, przygody, a w tle miłość.  Miłość, która chce wepchnąć się na pierwszy plan i której w pewnym momencie się to udaje. 

Jedyne co odróżnia tę pozycje od innych czytadeł to miejsce akcji. Tu na wierzch wychodzi moja słabość – Ameryka Południowa. Amazonka, dżungla – nie umiem przejść obok tego obojętnie, dlatego z zapałem przewracałam kolejne kartki, pożerałam opisy, przed oczyma miałam obraz świątyń Inków, nadbrzeżne porty Hiszpanów. Autor zastosował również ciekawy zabieg literacki, historie kapitana de Manjarresa i gubernatora de Andagoya przedstawiane są oddzielnie, stykają się dopiero w połowie książki, choć wbrew wątpliwości powiązane są ze sobą już wcześniej. Między tym jest kilka wątków pobocznych m. in. Papieża Aleksandra czy kilku Polaków walczących o kawałek ziemi w Nowym Świecie, które ładnie uzupełniają całość powieści, dają uczucie pełności.

Jednak mimo tych zalet nie da się nie zauważyć braków w fabule, jej szablonowości. Mimo, że ciekawie napisana, powieść wiele traci. Postacie, choć całkiem dobrze zarysowane nie są w pełni przedstawione. Brakuje tego wejścia w głąb bohatera.

Książka jest zaliczana do fantasty. Jednak bardziej przypomina romans, dlatego nie radzę podchodzić do niej z nastawieniem na wampiry, magiczne moce, zaklęcia, klątwy. Raczej jako takiego „zapychacza”, czytadła dobrego na deszczowe dni.

Widziałam masę opinii, które twierdziły, że jest beznadziejna i może dlatego, że nie za dużo od niej wymagałam, nie zawiodłam się. Bo „Inne okręty” to nie jest jakaś ambitna powieść, tylko kilka godzin dobrej zabawy.

"Inne okręty", Romuald Pawlak, IW Erica, ocena: 3/6
Za książkę dziękuję IW Erica 

35 komentarzy:

  1. Jestem w trakcie tej lektury i powiem szczerze, że mam z nią problemy. Wszystko mnie od niej odciąga.

    Pozdrawiam, Klaudyna.

    OdpowiedzUsuń
  2. Widzę, że strasznie dużo skrajnych emocji wywołuje ta książka. Jedni mówią że jest beznadziejna, inni że wspaniała. No cóż chyba się wstrzymam narazie z wyrabianiem własnej opinii.

    OdpowiedzUsuń
  3. Oj, chyba nie dla mnie. A że ostatnio jestem jak najprzychylniej nastawiona do tego autora, to nie będę sobie psuła zdania o nim. Wstrzymam się z tą książką ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Klaudyna, to czekam na recenzję:)


    Cyrysiu, rozumiem. Szczególnie, że daleko tej książce do Twojego ukochanego horroru.

    Gabrielle, a ja właśnie zastanawiam się, czy nie poprawic sobie opinii, czytając "Póki pies nas nie rozłączy":)

    OdpowiedzUsuń
  5. Mery, stanowczo przeczytaj "Póki pies nas nie rozłączy" :) To zabawna, lekka książka i spędziłam z nią naprawdę miłe chwile. Natomiast na tę książkę się nie skuszę, same negatywne opinie, a i klimat nie mój.

    OdpowiedzUsuń
  6. Zapraszam do wzięcia udziału w konkursie: http://zaczytanieblog.blogspot.com/2011/10/konkurs-32011.html

    OdpowiedzUsuń
  7. Zamierzam przeczytać, mimo negatywnych i neutralnych ocen na innych blogach. Coś mnie po prostu ciągnie do tej historii

    OdpowiedzUsuń
  8. Ja zrezygnowałam z lektury tej książki i oddałam je w dobre i chętne ręce. :) Nie żałuję. :)

    OdpowiedzUsuń
  9. naprawdę taka słaba?? Ja z pewnością siegnę po póki pies nas nie rozłączy.

    OdpowiedzUsuń
  10. A mi wydawało się , ze czytałam kilka naprawdę pozytywnych recenzji na temat tej ksiązki. I tak nie miałam jej w planach:)

    OdpowiedzUsuń
  11. Justillo, poszukam, bo na prawdę mnie ciągnie, a i nie widziałam negatywnych opinii na temat tej książki.

    OdpowiedzUsuń
  12. Dusiu, to życzę miłej lektury:)

    OdpowiedzUsuń
  13. Tetis, ja również spotkałam się z pozytywnymi opiniami, jednak przeważały te negatywne. Zazwyczaj były one odczuciami osób, które nastawiały się na książkę fantasty.

    OdpowiedzUsuń
  14. Ewo, ale druga osoba na tym skorzystała:) Mam nadzieję, że jej przypadła do gustu.

    OdpowiedzUsuń
  15. Historia zdecydowanie nie w moim guście, więc sobie odpuszczę - poza tym, wszystkie negatywne opinie też już zrobiły swoje...

    OdpowiedzUsuń
  16. Książka faktycznie dosyć średnia, jednak moim zdaniem miała w sobie coś urzekającego. ;)

    OdpowiedzUsuń
  17. Nikki, rozumiem. Czasem sama po kilku niepochlebnych recenzjach, wolałabym nie widzieć książki na oczy. Jednak czasem jest to bezpodstawne i można żałować...

    OdpowiedzUsuń
  18. LadyBoleyn, rzeczywiście książka to "coś" w sobie miała:)

    OdpowiedzUsuń
  19. Zobaczymy jak będzie z tą książki, i to już niedługo! :)

    OdpowiedzUsuń
  20. Irytacjo, o czekam na recenzję:)

    OdpowiedzUsuń
  21. A sądząc po samym opisie, stwierdziłam, że ambitne jednak. Pozory mylą? :)

    OdpowiedzUsuń
  22. Raczej nie dla mnie. Również czytałam parę opinii na temat tej książki, jednak żadna z nich mnie do niej nie zachęciła. Kwestia gustu :)

    OdpowiedzUsuń
  23. Czarna Owco, niestety mylą...

    OdpowiedzUsuń
  24. Chyba znam kogoś, komu mogłaby się spodobać, ale sama raczej sobie ją odpuszczę, nie moja działka ;)

    OdpowiedzUsuń
  25. A ja lubię takie książki, więc z chęcia przeczytam. ;]

    OdpowiedzUsuń
  26. Książka nie w moim stylu,a po Twojej recenzji tym bardziej nie przeczytam;) {centerbook.blog.onet.pl}

    OdpowiedzUsuń
  27. Słyszałam już o tej książce, a to co słyszałam nie było pozytywne. Nie wiem czy ją przeczytam. No, chyba, że akurat natknę się na nią w bibliotece.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  28. Raczej nie sięgnę po tę książkę. Wszyscy albo twierdzą, że jest przeciętna, albo do kity. Odpuszczę sobie.
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  29. Czytałam sporo różnych opinii o tej książce. Nie mam na nią zbytniej ochoty, przynajmniej na razie, zwłaszcza, że przyjemnych książek dostarczających trochę zabawy jest wiele.

    OdpowiedzUsuń
  30. Nie czytałem tej książki. Ostatnio widzę, że wswzędzie jest zasypanie powieściami historycznymi. I bardzo dobrze (przynajmniej te kryminały zniknęły). Swoją drogą ciekawe czy p. Pawlak nie jest spokrewniony z liderem PSL? :)

    OdpowiedzUsuń
  31. Jędrzeju, ja uwielbiam kryminały! Szczególnie te niebanalne, które nie skupiają się tylko na gonieniu za mordercą (trochę dziwnie to brzmi, ale tak jest). I na pewno one stąd nie znikną...

    OdpowiedzUsuń
  32. Nie jestem - na szczęście - spokrewniony z Waldemarem Pawlakiem :)

    A książka owszem, nie jest fantasy. I wbrew pozorom, romansem :)

    Pozdrawiam -
    Romek Pawlak

    OdpowiedzUsuń